Hoofd en hart

Het is een tijdje stil geweest van mijn kant, maar de lente is begonnen en ik lijk langzaamaan weer uit mijn winterslaap te ontwaken. Net als de  natuur rondom ons huis.

Sinds enkele weken hebben wij een nestje van de boomklevers in de grote beuk bij ons terras. Het heeft wel wat ruzie met wat mezen gekost. Het nestje was al behoorlijk vergevorderd met een dikke laag beukenbladeren. Maar met het mooie weer werd het wat drukker op ons terras en durfden de boomklevers niet goed in- en uit te vliegen, Een pimpelmees greep z’n kans en ging blaadje voor blaadje (snippertje voor snippertje) het nestkastje leeghalen. Maar de volgende dag was de boomklever weer hard aan het werk het nestje weer aan te vullen. Dat ging nog twee dagen zo door en toen leek de strijd beslist en gaf de pimpelmees het op. Ook een koolmees heeft nog een poging gewaagd, maar de boomklever wist wat hij wilde, heeft doorgezet en de koolmees ook verjaagd. Dus nu kijk ik regelmatig vanuit mijn luie terrasstoel hoe de ouders in en uit vliegen.

Diegenen die mijn website wel eens hebben gezien, weten dat ik een foto van een boomklever heb gebruikt voor de pagina over individuele coaching. Een bewuste keuze, omdat de boomklever volgens kenners symbool staat voor ‘aarden van geloof en hogere wijsheid’ of ‘wijsheid toepassen in een natuurlijke wereld, geaardheid’. In mijn vrije interpretatie staat het voor het verbinden van het aardse met het spirituele of nog eenvoudiger:  het verbinden van het hoofd en het hart of het verstand en het gevoel.  Dus hoe bijzonder is dat, dat deze prachtige vogels nu zo dicht bij ons nestelen. Dat is toch geen toeval?

In mijn vorige blog heb ik het gehad over regie nemen. Maar is dat mogelijk zonder dat er verbinding is tussen je hoofd en je hart? Een van mijn vraagstukken was: Ga je eerst focussen op wat je wilt en creëer je dan kansen, of creëer je eerst kansen en focus je je dan op de kans die je ziet om die te kunnen pakken? Nog steeds denk ik dat beide strategieën werken als die bij je passen, maar beide klinken toch eenvoudiger dan het is. Want hoe doe je dat als je even niet lekker in je vel zit, zo (mentaal) moe bent, wel weet dat je iets anders wilt of moet, maar niet weet wat of hoe. Dan is dat focussen op wat je wilt of een kans zien die je zou willen pakken wel heel lastig. Veel gehoord en goedbedoeld advies is dan ‘Luister naar je gevoel’. Maar hoe dan, als je gevoel zo vertroebeld is dat je niet meer weet wat je precies voelt of juist zoveel voelt dat je niet meer weet naar welk gevoel je moet luisteren? Zo’n emotionele rollercoaster helpt niet echt.

Een veel gebruikt alternatief is dan om juist met het hoofd tot antwoorden proberen te komen, wikken en wegen, nog meer opties de revue laten passeren, lijstjes met voors en tegens, verhalen van anderen horen en proberen daar de lessons learned uit te halen en zelf te gebruiken. Maar ja, ook dan blijf je vaak in kringetjes draaien en hoe weet je dan wat het beste is. Nou simpel, wat goed voelt…. Kortom, het een kan niet zonder het ander. Je gevoel is belangrijk, maar ook je hoofd hoort daar bij en andersom. Hoe vind je dan weer de balans tussen je verstand en je gevoel, hoe leg je dan weer verbinding tussen hoofd en hart?

Het belangrijkste, heb het vertrouwen dat dat weer gaat komen. Op het moment dat je er in zit, lijkt het of er geen uitweg meer is naar een stabielere en rustige balans. Maar hoe moeilijk het ook is, echt, heb geloof dat dat weer gaat komen en hou daaraan vast. En zoek iets wat voor je als een soort anker kan dienen, zoals dat voor mij de boomklevers in mijn tuin zijn. Even een blik op de boomklevers is voldoende om me daar weer aan te herinneren.

Ten tweede, gun jezelf de tijd van deze disbalans, leg de lat niet te hoog voor jezelf en accepteer dat er waarschijnlijk eerst iets anders ‘opgeruimd’ moet worden. Onlangs kreeg ik van een collega-vriendin een cadeautje, met daarbij een willekeurig kaartje met de tekst: ‘Liefdevol accepteer ik dat ik ben waar ik ben in mijn ontwikkeling’. Was het toeval dat ik deze voor mij zo treffende tekst kreeg?

En last but not least, als het zo is dat er eerst iets anders ‘opgeruimd’ moet worden, probeer dit onder ogen te zien. Het herkennen en erkennen is moeilijk, maar is het begin van verdere ontwikkelingen en stappen. En zoals met zoveel dingen geldt ook hier dat eenmaal hardop uitgesproken het ineens veel minder groot is dan het eerst leek. En dat geeft ruimte om de lat voor jezelf niet meer zo hoog te leggen, de legitimiteit te voelen om ook eens iets even niet te doen. En dat geeft vervolgens weer ruimte voor jezelf en open te staan voor wat je voelt. Om weer verbinding te krijgen tussen hoofd en hart. Durf jezelf in de ogen te kijken en te omarmen wat je ziet.

Vaak blijken dingen dan ineens op hun plek te vallen, de mooie dingen weer op je pad te komen. Toeval? Of gewoon een kwestie van verbinding tussen hoofd en hart, waardoor je open staat voor de dingen om je heen?

Nee, die boomklevers zitten daar vast niet voor niets. Wat een ander ook zegt, voor mij is het meer dan toeval dat ze daar met veel moeite hun nestje hebben gebouwd.  Ook al zullen ze over niet al te lange tijd uit gaan vliegen, hopelijk zonder al te alerte katten in de buurt. Tot die tijd blijf ik regelmatig even met een kopje thee geniet van de bedrijvigheid van deze vogeltjes. En laat ik nu tijdens zo’n geniet-momentje toevallig ook nog een vraag op een theezakje van Pickwick lezen: Geloof jij in toeval?